Ang pakiramdam ay parehas. Halos walang pinagkaiba. Nakakabagot. Nakakatamad talaga. Lalo na pag walang ginagawa. Hindi ko naman hinihingi na wag akong bigyan ng trabaho pero wala talaga. Ang bagal tuloy ng oras! Paran gumagapang papuntang isang minuto ang segundo. Heto ako, nakatunganga lang sa computer. Nag-aantay ng magagawa.
Sana uwian na.... Para mapawi lahat ng kabagutan ko dito.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment